چه زود یک سالت شد.365 روز از نوپایی خونه ی کوچیک خط خطی هام چه زود گذشت.با رز صورتی متولد شدی و الان با ناتانائیل یک سالت شده.اتفاق قشنگی بودی که زمان کمی بعد از تولدت ٬بزرگترین تفاوتت با نوشته های دفترچه خاطرات و تک خطی های نوت گوشی٬ برام آشکارشد.365روز باهم زندگی کردیم لحظه های تلخ و شیرین٬ ولی تو برام همیشه آرامبخش بودی.وقت هایی که از تمام دغدغه ها و همهمه های زندگی به تو پناه آوردم وجلو شیشه پنجره تو نشستم . هدیه ی زیبای تو به من ٬ دوستان خوبی بود که همیشه همراهم بودن و کمکم کردن ٬دوستانی که شاید هرگز ندیدمشون ولی اونا تو این دنیای به اصطلاح مجازی برام واقعی بودن.

سپاسگزارم :

مهربان : تویی که تقریبا از همون اوایل وبلاگ همرام بودی و از نظرات خوب و کامنت های زیبات خیلی استفاده کردم و نوشته های زیبایی که افتخار خونه ی کوچکم بود به عنوان یه پست .زیباترین نوشته که من خیلی دوسش داشتم "مادر" بود .(روحش شاد)

عاطفه ی عزیزم : مهربونی که خط خطی های منو با دقت میخونی و نظر منطقی و پراز احساست رو برام میگی . عاطفه ی قشنگم ٬علاقه ی خاصی به خودت و نوشته های قشنگت دارم.

سایه عزیز: با اینکه نمیشناسمت ولی با کامنت های زیبایی که برام میگذاری میشه آرامش رو توی حرف هات استشمام کرد.

وهمچنین:

هانی عزیز:یه شاعر ٬کسی که تو این یک سال آشنایی با وبلاگش ٬موقعیت های سختی رو گذروند ٬امیدوارم زندگی واسش خیلی زود ورق های خوبش رو٬ رو کنه ٬که بازم شعراشون رنگ و بوی شادی و شوق رو به خودش بگیره.

حامد و هاجر عزیز: دو تا مهربونی که منو آبجی خودشون صدا میکنن . از اینکه اینجا یه داداش و یه آبجی مهربون دارم خوشحالم . عشق قشنگتون پایدار.

آقای فرشاد (امید به زندگی):کسی که اوایل با کامنت های جالبی که البته نکته ای رو تو خودش نهفته داشت لبخند رو واسم هدیه میداد و حرف هایی که خیلی رک و بی پیرایه بیان میکرد.

رویای عزیز: کسی که از قلم زیباش خیلی خوشم میاد و از اینکه نوشته هاش رو بخونم لذت میبرم گرچه واسه ی بیشتر نوشته هاش قسمت کامنت رو برمیداره.

 پ.ن۱:به دلیلی آرشیو وبلاگ از تیرماه تا بهمن ماه رو برداشتم.

پ.ن۲:دلیل نوشتنم هیچ چیز نیست جز یک نیاز ٬نیازی روحانی٬شبیه خوردن ٬در حقیقت روح هم احساس گرسنگی میکند .

پ.ن۳:همیشه وبلاگم برام این شعر رو یادآور بوده: سلاخی زار می گریست... به قناری کوچکی دل باخته بود!